Tak wiem, miałem wrócić do pisania. Ale jakoś stale mi to ucieka, tak jak wiele innych spraw w moim życiu. Codzienność zalewa moje plany, ambicje i aspiracje. Czytam moje stare wpisy z bloga i jestem z nich całkiem zadowolony. Nie ma nic co bym chciał poprawić, myśli są ostre a treść gładka. Może wynikało to z tego, że te wpisy na blogu były długo szlifowane, przez wieczór lub dwa polerowałem zdania, żeby dla mnie wyszło idealnie. Ostatnio mam takie wrażenie, że moja przeszłość to było inne i nie moje życie, a wspomnienia to świat jakby z jakiegoś snu. Tydzień temu byłem wieczorem w Warszawie odebrać kuzynkę Anię z lotniska. Zabrałem z sobą Tomka, a że przed przylotem samolotu mieliśmy chwilę czasu, przejechaliśmy przez centrum i potem Mokotów, bo chciałem pokazać Tomkowi gdzie pracuję i gdzie kiedyś mieszkałem. Dziwne to było uczucie. Niby tylko 20 lat minęło od mojej warszawskiej przygody, ale będąc ponownie w tych samych miejscach wydawało się, że to nie było moje życie. Jakiś film co dawno go widziałem i tylko trochę pamiętam, niby znajome ale nie moje przeżycia. Czy tak się powoli mózg wylogowuje z rzeczywistości?